Netwerk voor mantelzorgers, van maandag tot zondag

Victor T.

zorgt voor partner met kanker

Het verhaal begint met moeilijk te kunnen stappen, geen trappen meer kunnen doen. Na verschillende onderzoeken krijgen we op 04.02.2020 het verdict te horen dat ze longkanker heeft met uitzaaiingen in combinatie met het Lambert-Eaton myastheen syndroom. Een aandoening die zeer zeldzaam is. Hierdoor is ze bedlegerig.
We gaan ervoor.


4

Dragen Victor een warm hart toe:
Mieke . , Jan V. , Yumi C. , Els S.





Update van 03/6/20

We zijn ondertussen 3 maanden ver dat mijn echtgenote thuis gekomen is uit het ziekenhuis. Stilletjes aan beginnen we onze draai te vinden. Met vallen en op staan en ja, soms ook met woorden maar met nog meer tranen. Het is moeilijk voor ons beiden om het een plaatsje te geven. Natuurlijk is er hulp, zijn er praatgroepen en wat weet ik nog meer maar na 3 maanden geven we elkaar al schouderklopjes omdat we het samen al zover gebracht hebben.
Nu wordt er minder over de ziekte gepraat, we eten 's middags samen aan tafel nadat ik haar met een passieve tillift in haar rolstoel heb gezet. Ze houdt het nog maar een uurtje uit (o.a kanker in de botten) soms iets langer maar het is een begin en we genieten er samen van.
Ik ben een dagboek gestart, niet om het verloop van haar ziekte in te vermelden, maar omdat er toch bepaalde zaken door mijn hoofd spoken en vooral om mijn frustraties van mij af te schrijven. Mensen zijn er genoeg in mijn omgeving die vragen hoe het met mijn echtgenote gaat en 1x kan men eens beginnen over zichzelf, hoe men zich voelt, wat men voelt enz.....Een volgende keer laat ik dat achterwege want het gesprek wordt snel afgebroken, het interesseert de mensen eigenlijk niet, met de kans dat ze u de volgende keer straal negeren. Ik voel mij dan ook gelukkig als ik thuis kom en kan zeggen tegen haar dat ik die of die gezien heb en ze de groetjes krijgt. En dat is het enige dat telt voor mij.




1 | mens      1 | Reacties
Els S. liet een reactie achter

Enkel mensen die in hetzelfde schuitje zitten, begrijpen hoe zwaar het is. Als ik lees wat jij allemaal doet, dan is het voor mij zo herkenbaar. Een nicht zei eens tegen mij: wat jij doet, zo elke dag opnieuw en dan zonder hulp, dat is toch echt ‘bovenmenselijk’. Je moet jezelf compleet weg kunnen cijferen. Ik wens je veel moed toe: bovenmenselijk veel.

Een dagboek vind ik een goed idee. Je kan de emoties wat van je afschrijven en als je er later aan toe bent, kan je het herlezen met een fris (/leeg) hoofd, want die tijd komt ooit weer. Maar voor nu: een dikke knuffel aan jou en je partner.

Ps qua tijdsbesteding vond ik het bij mijn moeder ook soms moeilijk hoe haar bezighouden. Ze vond het altijd fijn als ik haar dagelijks na het wassen insmeerde met bodymelk, ik nam daar echt mijn tijd voor. Het hielp de tijd te doden, het ontspande haar (en mij ook), het versterkte de band, en ze rook lekker fris nadien, allemaal goede dingen :-).